Niemieckie zdania względne: der, die, das jako łączniki
Jak połączyć dwa pomysły za pomocą which, who i that po niemiecku. Zaimek względny zgadza się z rzeczownikiem, przypadek wynika z funkcji w zdaniu podrzędnym, a czasownik trafia na koniec.
Zdania względne pozwalają dodać szczegóły bez rozpoczynania nowego zdania: the man who lives next door, the book that I bought. W języku niemieckim tworzy się je za pomocą zaimków względnych, które wyglądają dokładnie jak rodzajniki der, die, das — z kilkoma drobnymi wyjątkami.
Dwie zasady decydują o zaimku
Rodzaj i liczba pochodzą od rzeczownika, który opisujesz; przypadek wynika z roli wewnątrz zdania względnego. Der Mann, der dort wohnt (podmiot → der). Der Mann, den ich kenne (dopełnienie → den). Ten sam mężczyzna, inny zaimek, bo zmieniła się funkcja wewnątrz zdania.
Czasownik trafia na koniec
Zdanie względne jest zdaniem podrzędnym, więc odmieniony czasownik przesuwa się na sam koniec, a całe zdanie oddziela się przecinkami: Das ist das Haus, das wir gekauft haben. Ćwicz słuch, żeby czekać na ten końcowy czasownik.
Formy, które warto znać
- W większości są identyczne z rodzajnikami: der, die, das, die (liczba mnoga).
- Celownik liczby mnogiej to denen (nie den): die Leute, denen ich helfe.
- Formy dopełniacza to dessen (rodz. męski/ nijaki) i deren (rodz. żeński/ liczba mnoga): der Mann, dessen Auto …
Jeśli przyimek należy do czasownika w zdaniu względnym, stoi przed zaimkiem: die Frau, mit der ich spreche (kobieta, z którą rozmawiam). W niemieckim nie zostawia się przyimków na końcu tak jak w angielskim.
Najczęściej zadawane pytania
Jak wybrać zaimek względny w języku niemieckim?
Weź rodzaj i liczbę od opisywanego rzeczownika, a przypadek od roli zaimka wewnątrz zdania względnego (podmiot = mianownik, dopełnienie = biernik itd.).
Gdzie trafia czasownik w niemieckim zdaniu względnym?
Na sam koniec. Zdania względne są zdaniami podrzędnymi, więc odmieniony czasownik przechodzi na pozycję końcową, a zdanie oddziela się przecinkami.