جملههای موصولی در آلمانی: der، die، das به‌عنوان رابط
چگونه در آلمانی دو ایده را با which، who و that به هم وصل کنیم. ضمیرهای موصولی با اسم مطابقت دارند، حالت از جمله می‌آید، و فعل به آخر جمله میرود.
جملههای موصولی به شما اجازه می‌دهند بدون شروع یک جملهی جدید، جزئیات اضافه کنید: the man who lives next door، the book that I bought. در آلمانی این جمله‌ها با ضمیرهای موصولی ساخته می‌شوند که دقیقاً شبیه حرف‌های تعریف der, die, das هستند — با یکی دو تفاوت.
دو قانون ضمیر را تعیین می‌کنند
جنسیت و شمار از اسمی می‌آیند که دارید توصیفش می‌کنید؛ حالت از نقش درون جملهی موصولی می‌آید. Der Mann, der dort wohnt (فاعل → der). Der Mann, den ich kenne (مفعول → den). همان مرد، اما ضمیری متفاوت، چون نقش درون جمله عوض شده است.
فعل به آخر جمله میرود
جملهی موصولی یک جملهی وابسته است، بنابراین فعل صرفشده به آخر جمله میرود، و کل جمله با ویرگول جدا میشود: Das ist das Haus, das wir gekauft haben. گوش‌تان را عادت دهید که منتظر آن فعل نهایی بماند.
صورت‌هایی که باید بدانید
- در بیشتر موارد با حرف‌های تعریف یکسان‌اند: der, die, das, die (جمع).
- داتیو جمع denen است (نه den): die Leute, denen ich helfe.
- صورت‌های مضاف‌الیه dessen (مذکر/خنثی) و deren (مونث/جمع) هستند: der Mann, dessen Auto …
اگر یک حرف اضافه به فعل در جملهی موصولی تعلق داشته باشد، قبل از ضمیر می‌آید: die Frau, mit der ich spreche (زنی که دارم با او صحبت می‌کنم). آلمانی مثل انگلیسی حرف اضافه را در پایان جمله رها نمی‌کند.
سوالات متداول
چطور در آلمانی ضمیر موصولی را انتخاب کنم؟
جنسیت و شمار را از اسمی بگیرید که توصیف میشود، و حالت را از نقش ضمیر درون جملهی موصولی (فاعل = nominative، مفعول = accusative، و به همین ترتیب).
فعل در جملهی موصولی آلمانی کجا میرود؟
دقیقاً به آخر جمله. جملههای موصولی جملههای وابسته هستند، بنابراین فعل صرفشده به جایگاه نهایی میرود و جمله با ویرگول جدا میشود.