Perfekt در آلمانی: چطور دربارهٔ گذشته صحبت کنیم
haben یا sein؟ Partizip کجا می‌آید؟ یک راهنمای کاربردی برای ساختن زمان Perfekt که آلمانی‌زبان‌ها واقعاً در مکالمه استفاده می‌کنند.
در آلمانی گفتاری، برای گذشته بیشتر از Perfekt استفاده می‌شود، نه از Präteritum. اگر می‌خواهید به کسی بگویید دیروز چه کار کردید، این همان زمانی است که به آن نیاز دارید. این زمان از دو بخش ساخته می‌شود: یک فعل کمکی (haben یا sein) و یک اسم مفعول گذشته.
ساختار جمله
فعل کمکی جایگاه دوم معمول جمله را میگیرد؛ Partizip به آخر جمله می‌پرد. Ich habe einen Film gesehen. Wir sind nach Berlin gefahren. گوش‌تان را عادت دهید که منتظر آن Partizip پایانی باشد — همین چیزی است که باعث می‌شود جمله آلمانی به نظر برسد.
haben یا sein؟
- برای فعل‌های حرکتی از A به B از sein استفاده کنید: gehen, fahren, fliegen, kommen, laufen.
- برای تغییر حالت هم از sein استفاده کنید: aufstehen, einschlafen, sterben, werden.
- برای تقریباً همهٔ موارد دیگر از haben استفاده کنید، به‌ویژه فعلهایی که مفعول مستقیم دارند: essen, sehen, kaufen, machen.
ساختن Partizip
فعل‌های باقاعده (ضعیف) از الگوی ge- + ریشه + -t پیروی می‌کنند: machen → gemacht. فعل‌های بی‌قاعده (قوی) معمولاً الگوی ge- + ریشهٔ تغییریافته + -en میگیرند: sehen → gesehen, trinken → getrunken. برای فعل‌های قوی میان‌بری وجود ندارد — آن‌ها را به‌صورت مجموعه‌ای یاد بگیرید، ترجیحاً هر روز در یک بخش کوچک.
فعلهایی که به -ieren ختم می‌شوند (studieren, telefonieren) Partizip را بدون ge- می‌سازند: studiert, telefoniert. برای فعل‌های دارای پیشوند جدانشدنی هم همین‌طور است: verstehen → verstanden.
سوالات متداول
چه زمانی باید از Perfekt استفاده کنم و چه زمانی از Präteritum؟
در گفتار روزمره، برای تقریباً همهٔ رویدادهای گذشته از Perfekt استفاده کنید. Präteritum بیشتر در نوشتار زنده مانده و همچنین با چند فعل رایج مثل war (sein) و hatte (haben) به کار می‌رود.
از کجا بفهمم یک فعل haben میگیرد یا sein؟
حرکت از یک مکان به مکان دیگر و تغییر حالت sein میگیرند؛ تقریباً همهٔ موارد دیگر haben میگیرند. اگر شک داشتید، برای فعلهایی که مفعول مستقیم دارند، haben انتخاب پیشفرض امنتری است.